لسان الملك سپهر
19
ناسخ التواريخ ( زندگانى پيامبر ) ( فارسي )
بت پرستيدن اولاد اسماعيل عليه السّلام على الجمله اولاد اسماعيل چنان بسيار شدند كه زمين مكه احتمال گنجايش ايشان نداشت ، لاجرم گروه گروه از آن زمين مبارك بيرون شده در اطراف ديار عرب توطن كردند ، و هر قبيله كه خارج مىشدند ، سنگى شبيه به حجر الاسود ، از احجار مكه برداشته با خود مىبردند و آن را در محلى خاص مىگذاشتند ، و چون خانهء مكهاش طواف مىكردند . اين كار اندك اندك به پرستش اصنام و اوثان منجر شد ، و آئين بت پرستيدن در ميان اولاد اسماعيل باديد آمد . [ بتهاى مشهور ] و همچنين در قبيلهء جرهميّه مرد و زنى كه اساف و نائله نام داشتند ، وقتى در خانهء مكّه مرتكب زنا شدند ، و منتقم حقيقى ايشان را به صورت سنگ مسخ فرمود ، و مردم براى عبرت ناظرين اساف را بر سر كوه صفا و نائله را در قلّهء مروه منصوب داشتند ، و چون زمانى بر اين برگذشت ، عمرو بن لحىّ خزاعى مردم را به عبادت
--> اسماعيل بود و بعد از نابت بر يشجب و يشجب پسر نابت بود و بعد از يشجب بر يعرب است و يعرب پسر يشجب است و بعد از يعرب بر تيرح است و تيرح پسر تعرب بود و بعد از تيرح بر ناحور است و بعد از ناحور بر مقوّم و مقوّم پسر ناحور است و بعد از مقوّم بر ادد است و بعد از ادد بر عدنان بود و عدنان پسر ادر بوده است ( سيرت رسول اللّه ، 1 / 22 ، 23 ) ، يعقوبى مدار سلسله نسب پيامبر ( ص ) را بدين گونه مىآورد كه بعد از اسماعيل : نابت ، پس بعد از نابت ، امين و آنگاه يشجب بن امين ، سپس هميسع ، پس ادد امر كعبه را در دست داشتند . . . پس عدنان بن ادد و آنگاه معدّ بن عدنان امور كعبه را بدست گرفتند . ( تاريخ يعقوبى ، 1 / 278 ) اما خرگوشى به روايت در سلسله نسب پيامبر نگاشته و آنگاه گويد : و روايت كردهاند كه رسول عليه السّلام نسب خويش تا ابراهيم خليل صلوات اللّه بازبرد و پس از ابراهيم هيچ نسبى نگفت و گفت كذب النّسابون . دروغ گفتند نسب كنندگان . پس آنچه ثابت است از رسول عليه السّلام اين است : محمد بن عبد الله بن عبد المطّلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصىّ بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لؤىّ بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بن ادد بن الهميسع بن سلامان بن نبت بن جميل بن اسماعيل بن ابراهيم صلوات اللّه عليهم اجمعين ( شرف النّبى ، تصنيف ابو سعيد واعظ خرگوشى ، ترجمهء نجم الدّين محمود راوندى ، تصحيح و تحشيهء محمد روشن . - تهران : بابك ، 1361 . ص 187 ) .